
تشنج یا همان اصطلاح رایج غش کردن که با انقباضات اعضای بدن همراه است همشه به خاطر بیماری صرع نمی تواند باشد، بلکه علائم و دلایل مختلفی در بروز این بیماری نقش دارند.تشنج یک حمله ناگهانی، یک اغتشاش و غیر قابل کنترل در مغز است. این می تواند باعث ایجاد تغییراتی در رفتار، حرکات و احساسات و در سطوح آگاهی شود.اگر شما دو یا چند مورد حمله و یا حملات مکرر داشته باشید، دچار صرع خواهید شد. انواع زیادی از تشنج وجود دارد که شدت آن ها باهم متفاوت است. انواع صرع ها از نظر اینکه از کجا و چگونه در مغز شروع می شوند، باهم فرق می کنند.اکثر حملات از 30 ثانیه تا دو دقیقه طول می کشند. حمله ای که بیش از پنج دقیقه طول بکشد، یک وضعیت اورژانسی پزشکی است. تشنج از آنچه فکر می کنید رایج تر است. تشنج می تواند پس از سکته، آسیب سر، عفونت هایی مانند مننژیت و یا یک بیماری دیگر رخ دهد.با این حال بسیاری از اوقات علت یک حمله مشخص نیست. بیشتر این اختلالات می توانند با دارو کنترل شوند، اما مدیریتشان می تواند تاثیر قابل توجهی بر زندگی روزمره افراد داشته باشد.
یکی از شایع ترین مشکلات مغز و اعصاب کودکان که در کودکان اتفاق می افتد و نگرانی بسیار شدیدی در والدین آنان ایجاد می کند، بروز تشنج کودکان است. تشنج یعنی اختلال موقتی در مغز که در اثر تخلیه الکتریکی غیرطبیعی در سلول های عصبی مغز به صورت ناگهانی بروز می کند.تشنج یک فعالیت غیرطبیعی مغز است که می تواند به صورت لرزش بدن ،سفت شدن بدن ،خیرگی چشمها،پرش اندام ها،زمین خوردن های مکرر،کاهش سطح هوشیاری و یا شل شدن بدن خودش را نشان دهد.

طبق بررسی های جدید محققان، بخشی ازمغز کودکانی که درمعرض اضطراب واسترس قراردارند درمقایسه با همسالان شان کوچکتراست.
برخی از والدین به منظور تعلیم و تربیت کودک خود از روش ترساندن استفاده میکنند اما باید دانست چنین کودکانی بیش از سایرین در معرض ابتلا به اختلالات روانی خصوصا افسردگی و بیهویتی در آینده قرار میگیرند.از سویی ترس ممکن است به علت هیجانهای عاطفی، فشارهای روحی و تنشهای عصبی و اضطراب نیز در کودک تظاهر کند که در این صورت مشکلات روحی غیرقابل جبرانی در سالهای پس از نوجوانی ایجاد میشود.خانواده ها هنگامی که جایگزین های مناسبی برای تنبیه ندارند از ابزار کتک زدن،استفاده می کنند چون فکر می کنند تنبیه بدنی،کمک کننده است درحالیکه این مساله یکی از مهم ترین عوامل اضطراب در کودکان به شمار می رود.
برای برخی از والدین ترس کودک مفهومی نداشته و به آن توجه نمیکنند. اما در حقیقت کودکان از چیزهای خیالی یا واقعی مثل هیولا، دیو، غول، کمین کردن موجودی ناشناخته در تاریکی، انباری، دستشویی و توالت تاریک و... میترسند. این ترس هرچند در بسیاری موارد تنها ناشی از یک رؤیاپردازی کودکانه است اما حقیقتی است که وجود داشته و نباید به آن بی اعتنا بود.از حدود دو سالگی، کودکان «ترس» را میشناسند. اولین علامت این آگاهی عکس العمل آنها به صداهای بلند و ناگهانی، صدای سگ، تاریکی و گریه کردن در صورت بیدار شدن از خواب در تاریکی است. این ترسها کم وبیش تا حدود شش سالگی همراه کودک است که به تدریج باید تا شش سالگی خودبه خود از بین برود.در صورتی که در این فاصله سنی (دو تا شش سالگی) کودک مرگ عزیزان، گم شدن، آسیب به خود یا نزدیکان در اثر حادثه و هر نوع ترس و وحشت واقعی را تجربه کند و مساله برای او حل نشود، تا پایان دوره نوجوانی و گاه حتی تا بزرگسالی، ترس و خاطرات تلخ مرتبط با آن را در ذهن خود دارد. این کودکان همواره حادثه یی را با تصویری کاملاً واضح از واقعه تعریف میکنند. از این رو اگر ترس کودکان از سوی والدین بی اهمیت انگاشته شود، اثرات بسیار مخربی بر روحیه و رفتار آنها خواهد گذاشت. در ادامه شما را با انواع ترس در کودکان آشنا کرده و راهکارهای مقابله با آنها را نیز به شما آموزش میدهیم.